دانلود تحقیق با موضوع امامت ، در قالب word و در 44 صفحه، قابل ویرایش.
بخشی از متن تحقیق: به نام خدا امامت و رهبری معصوم، بعد از پیامبر خدا(ص)از معتقدات شیعه است و همین اعتقاد، شیعه را از دیگر مذاهب اسلامی جدا کرده است. در طول تاریخ اسلام، امامت محور همه نزاع ها و کشمکش های حق و باطل بوده و اگر در این گیرودار امامتِ راستین، جایگاه خود را بازمی یافت، صلاح و سعادت بر امت اسلامی حاکم می شد و چون چنین نشد، این همه مصائب و تیره بختی ها جامعه اسلامی را فراگرفت و کیان اسلامی بازیچه ناکسانى، همچون بنی امیّه و بنی عباس و... شد. بر این اساس در این جا با توجهی بیش تر این مبحث را دنبال می کنیم: علما و دانشمندان کلام، امامت را چنین تبیین می کنند. (الإمامة رئاسة عامّة فى أمور الدین والدّنیا لشخص من الاشخاص نیابة عن النبى(ص)وهى واجبة عقلاً.)(1). امامت، ریاست همگانی امّت است در تمام امور دینی و دنیایی که به انسانی واگذار می گردد و او به نیابت و جانشینی از پیامبر خدا(ص)امور جامعه را با مسؤولیت خود می پذیرد و به انجام می رساند و این امری بدیهی و روشن و مورد قبول عقلای عالم است. در نیازمندی جامعه به چنین منصب و مقامى، هیچ گونه تردیدی وجود ندارد و همه فرقه های اسلامى، اعم از اشاعره، معتزله و امامیّه بر آن اتفاق نظر دارند و امامت را برای جامعه امری ضروری و حتمی می دانند و بالاتر آن که چنین امامت و زعامتی را لطفی از ناحیه پروردگار می دانند.(2)آیه هاى: (یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَاأُنزِلَ إلَیکَ ...(3) (الَّذِّینَ یُبَلِّغُونَ رِسَالاتِ اللّهِ وَیَخشَوْنَهُ ...(4) چیزی نیست جز اعلان و ابلاغ لطف و رحمت از ناحیه پروردگار عالم بر مردم، توسط رسول گرامی اش. امامت، پیمان و عهد الهی است که هرکسی را لیاقت آن نیست که عهده دار آن باشد، (لایَنالُ عَهْدى الظَّالِمِینَ)(5) بلکه اشخاصی معیّن از سوی خداوند و یا رسول گرامی اش تعیین می شوند که این بار سنگین را بر دوش کشند. مسؤولیت امامت و رهبری امّت در یک زمان بر عهده یک نفر خواهد بود(6)؛ روایات متواتر و مشهوری بر این مطلب دلالت دارد که نمونه هایی از آن را خواهیم آورد.
گفتار شیعه و معتزله در امامت.
علمای امامیّه (شیعه) و معتزله گویند: امامت و زعامت معصوم، بندگان خدا را به حق نزدیک و از معصیت دور می کند و این خود لطفی است که شامل حال همه انسان ها می شود و لطف خالق بر مخلوق (با توجه به فیّاضیت مطلق خداوند) در نظر عقل امری لازم است؛ بنابراین بر خداوند است انتخاب و تعیین امام.(7). مطلب دیگر این که امامت، مکمّل رسالت است و این جاست که خداوند در غدیرخم، پس از تعیین علىّ بن ابی طالب(ع)به خلافت فرمود:. (اَلْیَومَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِى وَرَضِیْتُ لَکُمُ الإِسْلامَ دِیناً(8)؛ امروز دین شما را کامل کردم و نعمت ها را بر شما تمام نمودم و اسلام را برای شما آئین (جاویدان) قرار دادم.) در تفسیر علی بن ابراهیم است که محمدبن مسلم نقل می کند: امام باقر(ع)فرمود: (آخر فریضة أنزلها اللّه تعالى، الولایة، ثم لم ینزل بعدها فریضة ثمّ نزل: اَلْیَومَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ، بکراع الغمیم، فأقامها رسول اللّه بالجحفة، فلم ینزل بعدها فریضة(9)؛ آخرین واجبی را که خداوند تبارک وتعالی نازل کرد ولایت بود و بعد از آن درباره هیچ فریضه ای آیه نازل نشد تا این که در کراغ غمیم(10)، آیه (اَلْیَومَ أَکْمَلْتُ ...) نازل گردید، پس رسول خدا(ص)در جحفه اعلان نمود و این واجب را انجام داد و بعد هم در مورد هیچ فریضه ای آیه ای نازل نگردید.). پس امامت و وصایت علی بن ابی طالب(ع)از امور مسلّم بین مسلمانان است و حتی ابوالفتح إربلى (متوفای 692ه.ق.) درباره امامت حسن بن على(ع)نیز ادعای اتفاق و اجماع می کند و می گوید: هیچ یک از مسلمانان در امامت امام مجتبی(ع)با ما مخالف نیست و سپس روایتی از اهل سنّت نقل می کند که رسول خدا(ص)فرمود ...