دانلود تحقیق با موضوع انشاء نماز، در قالب word و در 58 صفحه، قابل ویرایش.
بخشی از متن تحقیق: متن عبادت
به معنای اظهار ذلّت، عالیترین نوع تذلّل و کرنش در برابر خداوند است. در
اهمیّت آن، همین بس که آفرینش هستی و بعثت پیامبران (عالم تکوین و تشریح)
برای عبادت است. خداوند میفرماید: »و ما خلقت الجنّ و الانس الاّ لیعبدون» هدف آفرینش هستی و جن و انس، عبادت خداوند است. کارنامه همه انبیاء و رسالت آنان نیز، دعوت مردم به پرستش خداوند بوده است: «و لقد بعثنا فی کلّ امّة رسولاً أن اعبدوا اللّه و اجتنبوا الطّاغوت» پس هدف از خلقت جهان و بعثت پیامبران، عبادت خدا بوده است. روشن
است که خدای متعال، نیازی به عبادت ما ندارد، «فانّ اللّه غنیٌّ عنکم» و
سود عبادت، به خود پرستندگان بر میگردد، همچنانکه درس خواندن شاگردان به
نفع خود آنان است و سودی برای معلّم ندارد. آنچه انسان را به پرستش و بندگی خدا وا میدارد (یا باید وادار کند) اموری است، از جمله: 1ـ عظمت خدا انسان
وقتی خود را در برابر عظمت و جلال خدایی میبیند، نا خود آگاه در برابر او
احساس خضوع و فرو تنی میکند. آن سان که در برابر یک دانشمند و شخصیت مهم،
انسان خویشتن را کوچک و ناچیز شمرده، او را تعظیم و تکریم میکند. 2ـ احساس فقر و وابستگی طبیعت انسان چنین است که وقتی خود را نیازمند و وابسته به کسی دید، در برابرش خضوع میکند. وجود
ما بسته به اراده خداست و در همه چیز، نیازمند به اوییم. این احساس عجز و
نیاز، انسان را به پرستش خدا وا میدارد. خدایی که در نهایت کمال و بی
نیازی است. در بعضی احادیث است که اگر فقر و بیماری و مرگ نبود، هرگز گردن
بعضی نزد خدا خم نمیشد. 3ـ توجّه به نعمتها انسان، همواره در
برابر برخورداری از نعمتها، زبان ستایش و بندگی دارد. یاد آوری نعمتهای
بیشمار خداوند، میتواند قویترین انگیزه برای توجه به خدا و عبادت او
باشد. در مناجاتهای امامان معصوم، معمولاً ابتدا نعمتهای خداوند، حتی قبل
از تولّد انسان، به یاد آورده میشود و از این راه، محبت انسان به خدا را
زنده میسازد آنگاه در خواست نیاز از او میکند. خداوند هم میفرماید: »فلیعبدوا ربَّ هذا البیت، الّذی أطعمهم من جوعٍ و ءامنهم من خوفٍ» مردم پروردگار این کعبه را بپرستند، او را که از گرسنگی سیر شان کرد و از ترس، ایمنشان نمود. در آیهای دیگر است که پروردگارتان را بندگی کنید، چون شما را آفرید. 4ـ فطرت پرستش،
جزئی از وجود و کشش فطری انسان است. این روح پرستش، که در انسان فطری است،
گاهی در مسیر صحیح قرار گرفته و انسان به «خدا پرستی» میرسد، و گاهی
انسان در سایه جهل یا انحراف، به پرستش سنگ و چوب و خورشید و گاو و پول و
ماشین و همسر و پرستش طاغوتها کشیده میشود. انبیاء برای ایجاد حسّ پرستش نیامدهاند، بلکه بعثت آنان، برای هدایت این غریزه فطری به مسیر درست است. علی
ـ علیه السلام ـ میفرماید: «فبعث اللّه محمّدا بالحقّ لیخرج عباده من
عبادة الأوثان الی عبادته» خداوند، محمّد ـ صلی الله علیه و آله و سلّم ـ
را به حق فرستاد، تا بندگانش را از بتپرستی، به خدا پرستی دعوت کند. بیشتر
آیات مربوط به عبادت در قرآن، دعوت به توحید در عبادت میکند، نه اصل
عبادت. زیرا روح عبادت در انسان وجود دارد. مثل میل به غذا که در هر کودکی
هست، ولی اگر راهنمایی نشود، به جای غذا، خاک میخورد و لذّت هم میبرد! اگر
رهبری انبیاء نباشد، مسیر این میل فطری منحرف میشود و به جای خدا،
معبودهای دروغین و پوچ پرستیده میشود. آنگونه که در نبود حضرت موسی ـ علیه
السّلام ـ و غیبت چهل روزهاش، مردم با اغوای سامری، به پرستش گوسالهی
طلایی سامری روی آوردند.